Kapitadosanipun pawestri

Angger aku bisa demek jubahae bae, aku mesthi mari.

Manawa kita naliti kahanan kita ing saben dinane, ketemune akeh - akeh kurang tegen tumindak, kanggo nggayuh apa sing dikarepake, lan manwa ora katurutan apa kang dadi sedyaku, gampang aku nyalahake wong liya.
Coba manawa kit gelem kadi dene pawestri kang lara nggrajag getih suwene wis 12 tahun, mertamba menyang para dhukun, nganti ngentekake kabeh bandhane tetep durung bisa mari, nanging sanadyan awake kanggo obah bae mesthine ya rekasa, ewa semono anggone kepengin mujudake pangandele marang Gusti Yesus, kanthi ndhesel - ndhesel wong sepirang - pirang nggayuh bisa ndemek jubahe Gusti Yesus.
Mula kanthi mangkono bisa mari larane awit kersane Gusti Yesus, kang ngalem pangandele pawestri mau.

Kawula punika abdinipun Pangeran

Sumangga kawula punika abdinipun Pangeran, kadhatengan kados dene ingkang Paduka ngandikakaken.

Awerat pangandika wau kawedal ing kula lan panjenengan sadaya, manawi kula wau nembe nampeni pangadikanipun tiyang sanes ingkang maringi kabar, badhe nglingsemakaen pribadi kula lan panjenengan sadaya.
Namung prakawis wau saget kalampahan, manawi kula lan panjenengan sadaya saget andhap asor kados dene ibu Maria.

Woh Apel

Ana woh apel, rupane abang tuwa, mulus lan nengsemake marang sapa wae, naging manawa apel mau arep dipangan, apel mau kandha aku aja tok pecah - pecah ya, gandeng ana tembung - tembung mau, wusanane apel mau ora ana sing mangan.
lan suwenimg suwe apel mau dadi bosok, wis ora ana sing mbutuhake, lan apae mau tetep durung ana sing mangan, apae mau durng tahu migunani.
Mangkono uga uripe manungsa, sanadyan uripe tansah nengsemake marang sapa wae, amarga saka sugihe / saka cakepe / saka pintere , nanging manawa pribadine ora kena dipecah, ya bakal suwening suwe bosok, lan ora migunani maneh.

Wiji Gandum

Satemene pitur - Ku marang kowe "Manawa wiji gandum ora tumiba ing lemah, lan mati, mesthi tetep saelas wae, nanging manaw wiji iku mati, bakal metokake woh akeh. "(yok 12 : 24)

Urip kaya apel, manawa ana apel sing rupane abang gedhe lan banget nengsemake, marang sapa wae kang nyawang, kabeh - kabeh kepengin ngrasakae kaya apa enake mangan apel mau, nanging manawa apel mau kandha aja dipangan, mengko mundhak kahananku rusak lan ora nduweni daya tarik maneh.

Saiki piye yen sing padha nyawang mau mung kandhek ing kandhane apel mau ? apa kira - kira sing padha nyawang mau wis bisa ngrasakake rasane apel mau ? mesthi wae ora bisa ngerti rasane apel mau, ya mung bisa crita manawa apel mau kahanane banget nengsemake ! lan suwening suwe apel mau bosok lan ora maedahi marang sapa wae, sing padha nyawang mau

Mangkono uga bab kang magepokan karo kahanan kita ana ing tegahing urip bebrayan iki, manawa kita ora gelem dipecah lan di pangan dening wong akeh. urip kita bakal muspra tanpa guna lan ya ora maedahi apa2, wusanane ya mung bakal ngrepotne liyan.

Kita bisa ngapura

Maos kitab Ayub 5 : 2
Andre atine lara banget, awit bubar diblenjani dening kadange kang banget ditresnani, Andre banjur matur bapake manawa atine tuwuh rasa benci karo kadange mau, jane mono Andre ya gelem ngapura manawa kadange mau gelem ngakoni kaluputane lan nyuwun pangapura, nanging genea wis ditunggu - tunggu kok kadange mau ayem - ayem wae, mula Andre banjur benci.
Karo bapake Andre dijak menyang nggudang , Andre didhawuhi ngecek mesin potong suket sing wis suwe ora tau digunakne, jebul wis teyengen kabeh malah rodane peso potonge ora bisa mubeng, bapake banjur ngandhani Andre supaya mesine diresiki teyenge lan dilengani , di puter - puter bagian sing kudu mubeng, sakwise resik tenan lan dilengani, wusanane mesin mau bisa digunakne kanthi lancar.
Bapake banjur ngandhani Andre, mengkono uga yen atine manungsa mau ketuwuhan rasa benci, lan kuciwa terus - terusan , rasa - rasa mau bisa marakne ati mau teyengen amarga ora kagunakae kanggo ngapura keluputane wong liya, anae mung kuciwa lan lara ati wae, mula bapakne dhawuh supaya Andre ngapura kaluputane kadange mau sanadyan kadange ora gelem nyuwun ngapura, amarga durung mesthi yen kadange mau ngrumangsani gawe kaluputan, bisa uga kadange mau rumangsa yen tindake mau wis bener,
Mangkono uga awake dhewe iki ana ngarsane Allah, akeh tandang tanduk muna muni sing cengkah karo kersane Gusti Allah, nanging nyatane Gusti Allah kersa ngapura sakabehing kaluputan kita, mandar Gusti Yesus Sang Putra kersa rawuh ing donya, nglampahi sangsara seda sinalib lan wungu ing telung dinane, saperlu ngapura kasalahan kita manungsa.

Cepengan Janjinipun Gusti Allah

Waosan Purwaning Dumadi 9 : 8 - 17
Markus 1 : 9 - 15

Ing saben dintenipun kula sadaya tansah tetunggalan kaliyan janji - janji
Puanapa janji kaliyan semah, putra wayah punapa dhateng pribadi kula piyambak. emanipun asring janji - janji kala wau asring mboten kaleksanan. Kenging punapa ?
awit janji wau sampun kcalan katresmnan, katresnan ngaten mujudaken suhing janji, dados manawi suhwau pedhot, inggih mboten benten kaliyan sapau sada ingkang kapedhotan suh, temtu lajeng ambyar sadanipun.
Kluwung (Pelangi) dados pratandha janjinipun Gusti Allah kaliyan rama Nuh, bilih Gusti Allah menawi mirsani kluwung wau lajeng mboten badhe numpes ingkang sarwa tumitah malih, awit prasetyanipun Gusti Allah kalliyan Nuh dalasan putra lan mantunipun.
Makaten ugi bilih gusti Allah prasetya badhe milujengaken manungsa karana sangsaranipun Gusti Yesus. Kanti pratandha baptis.

Nuladha Gusti Yesus Nalika wiwit nggelaraken Injil

Yunus 3 : 1 -10
Markus 1 : 14 - 20
Kenging punapa Gusti Yesus anggenipun nggelaraken injil mboten wiwit saking Yerusalem ? Punapa Gusti Yesus ajrih kaliyan raja Herodes ingkang nembe mawon mejahi Yokanan pembaptis, temtu kemawon mboten makaten, awit Gusti Yesus kagungan etangan bilih nggelaraken injil ing Yesusalem temtu kemawon kathah pepalang saking golonganipun raja herodes.
Awit saking punika Gusti Yesus anggenipun nggelaraken injil kawiwitan saking kitha Yudea, amargi tiyang - tiyang Yudea pancen langkung majeng kabudayanipun, awit kathah bangsa - bangsa sanes ingkang sami mondhok
Mila piwucalipun Gusti Yesus gampil dipun tampeni.